Japanese Domestic Market oznacza w naszym języku "japoński rynek krajowy". Nie ma w tym skrócie nic nad zwyczajnego i mówi o tym, że dany produkt jest produkowany i przeznaczony na rynek Japoński, a oficjalnie niedostępny w innych częściach świata.
W skrócie: części z rynku japońskiego i przeznaczone na ten rynek są zazwyczaj wykonane z lepszych materiałów, cechują się lepszą jakością wykonania, są bardziej wydajne. Niektóre części oferowane były tylko na tym rynku i niedostępne w Europie czy USA. Niech za przykład posłuży tzw. bumper pole. Jest to proste urządzenie, rodzaj wysuwanej antenki, która świeci się na czubku. Pomaga określić gdzie znajduje się koniec samochodu. Ktoś powie "Bajer, w dodatku bezużyteczny". Na pewno przydaje się na ciasnych i zatłoczonych uliczkach Japonii. Urządzenie to oferowane było tylko na rynku japońskim i to powoduje że jest ono JDM.
Ogólnie rzecz biorąc, auta z rynku japońskiego wyróżniały się bogatszym wyposażeniem, o czym świadczy fakt, że pod koniec lat 80tych i na początku 90tych oferowano nawigację satelitarną, szklane dachy, owiewki, ciekawsze zegary, dodatkowe schowki itp. a czego poskąpiono w Europie
Jako pierwsi na handlu z tego rynku zaczęli zarabiać Amerykanie, ponieważ części te nabierają wartości po opuszczeniu Japonii. Kluczowym argumentem jest tutaj fakt, że ilość części jest ograniczona, a eksport bardzo utrudniony przez tamtejsze prawo. I tak o to otrzymujemy wysoką cenę za przedmioty, które same z siebie dużej wartości nie mają.
Mówiąc o JDM nie sposób też nie wspomnieć o Japońskich tunerach takich jak Nismo, Mugen, Spoon, HKS, Toda i wielu innych, którzy "poprawiają fabrykę" i wygrywają osiągami z samochodami w wyższych półek cenowych.
"Skarpetki" na zbiorniczki Mugena
Nissan GTR R34 stuningowany przez Nismo
